16.09.2020

Hayvanları sevmeyen insanlarıda sevmezmiş. Sizce ne kadar doğru bir  söz ? Hayvanları seven ama insanları sevmeyen ,insanlardan korkan insanlar bilirim. Öyle bir devirdeyiz ki insan kendi kanından olan yavrusunu bile tanımaz halde...

Bir kasabanın ortasında koşuyorum ,durmadan koşuyorum nereye gittiğimi bilmeden koşuyorum ve etrafımdaki insanlar ne yapıyor bu deli der gibi bana bakıyor.

  Sonunda kasabadan çıktım ve sağımda yem yeşil bir orman... Ormanı görünce koşmayı bıraktım ve uzun uzun çam ağaçlarına baktım ve kafamı toprağa doğru doğrultuğumda ise dev gibi bir yılan ile karşılaştım, gerçekte görsem altıma sıçar ve hiç hareket edemezdim tıpkı bir tavşan misali. Yılanı gördüğümde koşmam ve çığlık atmam bir oldu. Kendimi kurtarmak için kasabaya doğru koştum, dev yılan ise arkamdan yavaş yavaş geliyordu. Dev yılanı benden önce farkeden biri kasabaya duyurmuş olmalı ki herkes kaçışıyordu evlerine saklanıyorlardı fakat bu rüya da evim nerde bilmiyorum. Evsiz olduğum için diğer insanların camlarını kapılarını çalıyorum beni içeri almaları için fakat ne yaparsam yapayım kimse beni evine almadı. Bir kaç kötü söz söyleyen bile olmuştu. Resmen ölüme terk edilmiştim...

Tam kaderime razı olmuştum ki boş olduğunu sandığım bir ev gördüm. Müstakil bir evdi evin merdiveninden hızlıca çıktım fakat bir hayvanla karşılaştım ve bu hayvan bir koyundu. Beni içeri alıp almayacağını sormadan önce özür diledim. Öylece yüzüme baktı ve gel dedi. Beni mutfağa götürdü burda bekle dedi ve bekledim. Koyun ablamız geldiğinde yalnız değildi yanında bir kaç hayvan daha vardı tabi bu hayvanlar iki ayağının üzerinde duruyordu. 

Hepsi tek kelime etmeden sağdan soldan, önümden arkamdan gelip beni sıkıştırdılar ve düştüm. Birden karanlık oldu ve yüzlerini göremedim. Daha sonra ortalık aydınlanmaya başladı. Koyun önümde duruyor ve bana bakıp gülümsüyordu etrafa baktığımda ise üçüncü şokumu yaşıyordum. Beni hayvanlarla dolu bir ormana getirmişler hepsi mutlu görünüyordu kimisi yemek yiyor ,kimisi beni izliyor ,kimisi de hoplayıp zıplıyordu insan eli değmemiş gibi bir yerdi...

bugün 20.05.2016 da bu  hikayeyi yapay zekaya attım ve ona söylemek istediği birşeyi olup olmadığını sordum.

yapay zeka cevabı
:

Belki de o dev yılan aslında onu öldürmek için değil, insanlardan uzaklaştırmak için peşindeydi…

Ormandaki hayvanlar arasında yaşlı bir baykuş vardı. Herkes ona “Hatırlayan” derdi. Çünkü insanların unuttuğu her şeyi o hatırlardı.

Baykuş bir gece genç kıza şöyle dedi:

“İnsanlar artık hayvanların dilini duyamıyor. Çünkü korkuları sevgilerinden daha büyük…”

Kız zamanla ormanda yaşamaya başladı. Hayvanlar ona isim vermedi çünkü insanlar isim koyardı, hayvanlar ise ruhu tanırdı.

Fakat bir gün kasabadan küçük bir çocuk ormana geldi. Korkmuştu… tıpkı onun ilk geldiği gün gibi.

Ve kız ilk kez şunu fark etti:

Sorun insan olmak değildi…
Sorun, insan kalabilmekti.